در مورد آزار و اذیت کودکان چه می‌دانید؟ — بخش دوم

در
ادامه مقاله گذشته به بررسی معضل آزار و اذیت کودکان می‌پردازیم. همان طور که در
مطلب قبلی اشاره کردیم، هدف

ما از نگارش این دست مطالب ایجاد نگرانی در
والدین نیست، بلکه می‌خواهیم توجه شما را به آزار و اذیت کودکان جلب

کنیم.

آزار و اذیت کودکان
بهر حال ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که آسیب‌های جدی در کمین کودکان و بزرگ‌سالان
است. آگاهی از این

آسیب‌ها
می‌تواند به ما کمک کند تا بهتر از خود محافظت کنیم. بنابراین هدف ما این است که
بیشتر با آزار و اذیت کودکان

آشنا
شویم و در صورت مواجهه با آن، بدانیم که چه کاری باید انجام دهیم.

آزار
و اذیت کودکان انواع متفاوتی دارد، اما وجه تشابه تمام آن‌ها، تأثیرات هیجانی است
که بر روی کودک می‌گذارد.

حتی
ممکن است یک سیلی، اظهارنظری تند، و یا آماده نکردن به موقع میز شام، در کودک
احساساتی نظیر ناامنی،

نادیده
گرفتن شدن و تنهایی ایجاد کند.

انواع آزار و اذیت کودکان:

آزار و اذیت هیجانی

برخلاف
باور بسیاری از والدین، حرفه‌ای آزاردهنده و آزار و اذیت هیجانی، می‌تواند آسیب
بسیار

شدیدی
در ساختار روانی کودک ایجاد کند. متأسفانه این نوع آسیب در جامعه ایرانی از مدل
های دیگر شایع‌تر است.

دلیل
آن را در مقالات آینده مورد بررسی قرار می‌دهیم. نمونه‌هایی از آزار و اذیت
هیجانی:

<div id=”81767997795″><script type=”text/JavaScript” src=”https://www.aparat.com/embed/jITvX?data[rnddiv]=81767997795&data[responsive]=yes”></script></div>

غفلت

یکی
از شایع‌ترین روش‌های آزار و اذیت کودکان، غفلت و ناتوانی والدین در ارضا نیازهای
ابتدایی کودک است. به عنوان

مثال،
بی‌توجهی به غذا، لباس، سلامت و مراقبت از کودک را می‌توانیم در این بخش قرار
دهیم. متأسفانه غفلت در رشد

کودک،
جز آن دسته از آزار و اذیت به شمار می‌رود که به راحتی قابل‌شناسایی نیست. گاهی
اوقات یک از والدین، به

دلیل
مشکلات جسمی یا روانی، شاید نتواند از کودک مراقبت کند. گاهی اوقات نیز مشکلاتی
نظیر سو مصرف مواد یا

الکل
ممکن است سبب این مسئله باشد. این نوع آزار و اذیت کودکان تأثیرات زیادی در آینده
کودک خواهد داشت.

آزار و اذیت فیزیکی

همان
طور که از اسم آن مشخص است، ما در این بخش با آزار و اذیت فیزیکی یا جسمی کودک طرف
هستیم.

این
نوع آزار و اذیت کودکان گاهی اوقات شامل تنبیهات شدید والدین می‌شود. متأسفانه
بسیاری از این دست

والدین
باور دارند که نحوه تنبیه آن‌ها نوعی از دیسیپلین است که می‌تواند به رشد کودک کمک
کند. اما باور

کنید
تفاوت بسیاری بین دیسیپلین و آزار و اذیت کودکان وجود دارد.

عواملی
در این نوع آسیب وجود دارد:

غیرقابل پیش‌بینی بودن:

کودک نمی‌داند که چه چیزی ممکن است والدین او را
عصبانی کند.

خشم شدید:

والدین اسیر خشم زیادی می‌شود و به صورت خشم را تبدیل رفتار پرخاشگرانه می‌کنند.
طبیعی است

که
اولین قربانی در برابر آتش خشم والدین، کودکی است که نمی‌تواند از خود مراقبت کند.
هرچقدر شدت خشم

بیشتر
باشد، تنبیه شدیدتری اتفاق می‌افتد.

استفاده از ترس برای کنترل رفتار:

این والدین آزار گر، بر این باور هستند که ترس از آن‌ها
سبب می‌شود، کودک

مراقب
رفتارهای خود باشد. بنابراین آن‌ها از آزار و اذیت کودکان استفاده می‌کنند تا به
قول خودشان، بچه را

ادب
کنند.

آزار و اذیت جنسی

این
نوع آسیب همیشه با احساس گناه و شرم همراه است. فراموش نکنیم که آزار و اذیت جنسی
همیشه با لمس

کودک
همراه نیست و می‌تواند شرایط متفاوتی رقم بخورد. در کشور ما این جنس آزار و اذیت
کمتر دیده می‌شود،

اما
به دلیل ناآگاهی بزرگ‌سالی، از این نوع آسیب، آن‌ها ناخواسته کودک را در شرایط بدی
قرار می‌دهند.

این
کودکان احساس گناه و شرم شدیدی دارند. همان طور که میدانید، این دو احساس جز سنگین‌ترین
احساسات آدمی است.

متأسفانه
تأثیر این احساسات سال‌ها باقی می‌ماند و در روابط عاطفی او تأثیر شدید می‌گذارد.

شرم
ناشی از این آسیب، به کودکان اجازه نمی‌دهد بتوانند در مورد مشکلشان با والدین
صحبت کنند. بنابراین واکنش

والدین
در صورت مشاهده عوامل مشکوک در مقاله بعدی به آن اشاره می‌کنیم، بسیار مهم است.
شرم احساسی بسیار

ماندگار
و پایدار است و به راحتی نمی‌توان از شر آن خلاص شد. کودکان تا حدودی از عصبانیت
والدین نیز می‌ترسند،

و
همین موضوع یکی دیگر از دلایل این است که نمی‌توانند راحت حرف خود را بزنند. نقش
والدین در حمایت از کودک

آسیب‌دیده
حیاتی است. اگر والدین بتوانند نقش مراقبتی خود را درست ایفا کنند، می‌توانیم به
کودک آسیب‌دیده کمک
کنیم تا از بحران عبور کند. آزار و اذیت کودکان درد زیادی برای کودک ایجاد می‌کند،
اما می‌توان با کمک و همکاری

والدینو البته متخصص سلامت روان، کودک را از این گرداب نجات داد.

کودک آزاری